Blog | Profile | Archive | Email | Design by | Name Of Posts
Rainy café
|
ضیافتِ پرواز: شاهینِ عشقباز من مرا به حس پریدن اشاره کرد به تجربه ی ساده ی پرواز شاهین من در ارتفاع جنون بر فراز نورهای بی فروغ تا اوج لحظه های دور دست می پرید و من صعود را در طرح بالهای او دیوانه وار تجربه می کردم من سالهای سال با بالهای عریان عشق او سیاوش وار از آتش تردید تا آسمان ساده ی ادراک پریده ام شاهین من اعجاز تاریخ بود با صدای اهورای جاودانگی با دستهای گرم مسیحا شاهین من از اهالی بهشت بود لبهای او طعم سیب آدم داشت
او شاهکار کوهسار بود
با او خدای من طرح و نقش عشق را در تار و پود من تنید و من عادت به بالهای ساده ی او را بارور شدم ناگاه در نهایتِ پرواز تا همیشه پرید و ساز شعرهای من که زخمه اش ضرباهنگ پنجه های اوست تا ابد خموش ماند و من به عصمتِ پرواز شک کردم... و روزهاست حجم فراغ او روی شانه های من است...
پژواکِ کوهسار: من صدای گم شده ای در کوهسار توام گر بر سرت هوای قله زد مرا بخوان شاید از عمق دره های مه آلود و سرد تا اوج هر کلام گرم تو بالا بیایم من سرود گمشده ای در دستهای عاصیِ بادم مرا به گرمی بخوان شاید سپهر دستهای تو رها کند مرا از بندهای سرکشَش من پژواک اشتیاق سالهای دور توام پژواک هزار ساله ی افسونِ دوست داشتن مهراوه ی توام مرا به خاطره مسپار...
رویاهای سه گانه: * رویای اول رد باقی از غبار آخرین ترانه های تو هر شب مرا به ژرفای جنون به اعماق سیاهی های دهشت بار می برد و من بر بستر هجوم خاطرات دور به خواب می روم و تا گذشته های بارانی که نقش و رنگ چشم های تو تا عمق ریشه های من طرح جنون را پرسه می زدند... می دوم *رویای دوم من در تمام خاطراتم در آغوش باد, که جز سرما نمی سرود چون کودکی محو یک عبور گرم لرزان و ترسان, سرما زده و خیس به آتش چشمان تو می نگرم... *رویای سوم من در تمام خوابها در نهایت ناباوری ام ایستاده ام در اعماق رویاها من و تمام برگهای پائیزی در آتش چشمان یک فریب تا همیشه می سوزیم و اینک باران فقط بر تو می بارد در تنگنای سرود چشمهایی سرد ورق ورق هجوم برگهای سرخ و زرد از آسمان می بارد و من تا ابد تسلیم آتشم آتشی که هیزمش عطر دستان تو را می پراکَنَد...
سیب: اگر کسی از من بپرسد : سیب چیست؟ یک کلام / ابله ترین محبوبه ی جهان که می سازد به ساز تیز چاقو رقصی سرخ و شیرین را...
همقفس: ما دوتن دو ضلع همگرای سالهای دور روزهاست منطقی ترین نگاه را به پنجره داریم ما پرنده های هم قفس از دو زاویه به این جهان نگاه می کنیم , تقصیر عشق یا تو نیست چشمهای ما منشور راه راه روزهاست...
باز باران: روزهایی نه چندان دور اولین شعر کلاس تو رنگ باران داشت, عطر بهاران / روی تخته ی سپید کاغذی از تو تا من سرود باران بود از من تا تو ترانه های بی پایان / در چکاچک نمناک بارانی تن سوزان دختر خورشید غرق اغوای عشق رویایی ما ز شور لحظه ها لبریز گرم بوسه های پائیزی تن مرمرین یک خیال محال در نگاههای تو می چرخید همه ذرات جسم خاکی من گرم و عاصی چون آبشار سپید مست چون گونه های شراب از خروش چشمها ترسید لحظه لحظه آن تب و شور از تو ای پایِ در زنجیر چون غزالی رمیده گریخت حال در سکوتی زمستانی اولین درس عشق را زیرکانه می خوانم روزگاری نه چندان دور تن باران چون آبشاری نرم در وجود ترانه جاری بود اینک اما شب و من با خیال تو می خوانیم باز باران ترانه ها را شست...
قفس:
با چشمهای تار در آرزوی سفر به باغ می نگرم به حسرت پرواز شکسته بال تر از من در آسمانت کیست؟ ای باد سهمگین چشم مرا مبند! بگذار لااقل عاشقانه ببینم...
پژواک گمشده:
در تار و پود من طرح هزار چهره ایست که مثل من از زمین رمیده اند/ هزار پا که با من اوج لحظه را به یاد روزهای دور رکاب می زنند / هزار قلب که آهنگ کوچ عشق را بر جامهای خاطره یادباد می زنند/ در من سکوتی سرد باردار هزار فریاد است من بی صدا پشت دیوار واژه ها حجم بغض را / هزار بار پرسه می زنم امشب به پاس گریه های من هزار صاعقه مهمان بی قراری مهتابند... زین پس نه در ترنم باران نه در تبسم سیب میان حجم دردهای خانه یی تاریک مرا هزار بار بجوی....
گناه: من طرح ساده ای از دومین خطای عاشقانه ی توام ... که در ازای آن از نثار یک دریغ هم دریغ کرده ای...
ولی بدان /
تا همیشه دستهای اشتباه تو به آسمان گشوده می ماند...
دوگانه: امشب به نام سال نو لبخندهای من آنها که ذره ذره از لبم ربوده ای با دستهای تو در زرورق هایی پدرگونه لبهای دختری را بوسه باران می کنند و من / در اتاقی خالی تکیه داده ام به یاد خنده های دور و زیر پای من دهان مرگ باز مانده است دستهای سرد من ریسمان عهدهای بسته ی تو را بر لب دو پرتگاه بر گلو پیوند می زنند و آخرین لبخند را به لحظه هایتان نثار می کنم هدیه ام برایتان لبخندهای من / که از لبم ربوده ای و تو همچنان شاد باش سالی که می رسد / به نام دستهای تو دیگر منی در این جهان لبخند نمی زند...
فریب: کدام سیبِ کال بود که بالِ تا دهان تو پریدنش نبود؟ مثل سیبِ گونه های من که با نگاه تو به عصمت گناه کودکی / سرخ می شدند روی گونه های بی گناهی بلوغ من دوسیب کال تا دهان عشق تو رسیده اند ولی فریب / حرف تازه ای نبود هنوز هم دهان گرگ چشم های تو بوی سیب سرخ می دهد...
نگاه: از بازگویی افسونِ دوست داشتن سر باز می زنی / ولی پشت هراس پلک هایت راز سر به مهر تو شکفته می شود چشم های ساده ات زود فاش می شوند...
سرگردان: آونگ زندگی مرا مثل سرگیجه ی شیرین حبابی مفلوک در جنون عشق کودکانه ات اسیر می کند *** چشمهای من مثل تیله ای رنگین در چرخ خنده های تو غوطه می خورند و من مات بازی چرخ و فلک دور یاد روزهای با تو تا همیشه می دوم ... *** خدای من خطی سیاه را به نام سرنوشت دور گامهای من تا شعاع چشمهای تو که تا حوالی همیشه گم شدند اختیار کرد! *** زمین و زمان اوج بازی مرا با همان دهان سروده اند که تو را می بوسند...
|
About
Ms. Kheirkhah
بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 مهر 1387 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 Links
ساره خاتون |
