در تار و پود من

طرح هزار چهره ایست

که مثل من

از زمین رمیده اند/

هزار پا

           که با من اوج لحظه را

به یاد روزهای دور

رکاب می زنند /

هزار قلب که آهنگ کوچ عشق را

بر جامهای خاطره

یادباد می زنند/  

در من 

          سکوتی سرد

باردار هزار فریاد است

من بی صدا

پشت دیوار واژه ها

حجم بغض را   /   هزار بار پرسه می زنم

امشب به پاس گریه های من

هزار صاعقه

مهمان بی قراری مهتابند...

زین پس

نه در ترنم باران

نه در تبسم سیب

میان حجم دردهای خانه یی

                                      تاریک

مرا هزار بار بجوی....