باز باران:

روزهایی نه چندان دور

اولین شعر کلاس تو

رنگ باران داشت,

                   عطر بهاران /

روی تخته ی سپید کاغذی

از تو تا من سرود باران بود

از من تا تو

         ترانه های بی پایان /

در چکاچک نمناک بارانی

تن سوزان دختر خورشید

غرق اغوای عشق رویایی

ما ز شور لحظه ها لبریز

گرم بوسه های پائیزی

تن مرمرین یک خیال محال

در نگاههای تو می چرخید

همه ذرات جسم خاکی من

گرم و عاصی چون آبشار سپید

مست چون گونه های شراب

از خروش چشمها ترسید

لحظه لحظه آن تب و شور

از تو ای پایِ در زنجیر

چون غزالی رمیده گریخت

حال در سکوتی زمستانی

اولین درس عشق را

زیرکانه می خوانم

روزگاری نه چندان دور

تن باران چون آبشاری نرم

در وجود ترانه جاری بود

اینک اما شب و من

با خیال تو می خوانیم

باز باران

             ترانه ها را شست...